فصل اول كودتاى 1299 ه . ش . دلايل كودتا نفرت ملت ايران از سلطنت پادشاهان قاجار كه يك صد و سى و چهار سال به‌طول انجاميد ، بيشتر از اين نقطه‌نظر بود كه آنان بهترين فرصتها را كه مىتوانستند با استفاده از آن ايران را دوش به دوش با كشورهاى اروپا و امريكا در راه ترقى و تعالى سوق دهند به بطالت [ و ] عياشى گذراندند . ايران كه در ادوار تاريخ غالبا با همسايگان يا كشورهاى بزرگ درگيرى داشت ، از فتحعليشاه به بعد همه اوقات را در صلح و صفا با آنها گذراند و روى هم رفته از گرفتاريهايى كه مانع هماهنگى او با كاروان تمدن گردد بر كنار بود . ولى بدبختانه در اين عصر طلايى ترقى ، در اين عصر اكتشافات و صنايع كه ممالك اروپا آينده خويش را مىساختند و كاخ سعادت خود را پىريزى مىكردند ، پادشاهان قاجار مشغول عيش و كامرانى خود بودند و گويى كمترين مسؤوليتى در مقابل ايرانيان نداشتند . اى كاش آن را در همان موضع اوليه خود ثابت و متوقف نگاه مىداشتند و به قهقرا نمىبردند . در اين دوره ظلمانى ، جهل و نادانى و بىخبرى و خواب غفلت بطورى بر اين مملكت چيره شده بود كه از هرطرف آيات ياس و نااميدى آشكار و عينا مانند دوره شاه سلطان حسين كه گويى در بدن هيچ ايرانى رگ غيرت باقى نمانده بود ، همه دست روى دست گذاشته منتظر پيشامد روزگار بودند كه دست تقدير با آنان چگونه رفتار نمايد . اجانب كه جز ضعف و ناتوانى ملت ايران آرزويى نداشتند و گويى با اين ملت نجيب باستانى